Niedodma
Niedodma płatów, segmentów i sutasegmentów powoduje jednolite zagęszczenie bez pneumobronchogramu. Zagęszczenia te zbiegają się w kierunku wnęki. Zapadnięte pęcherzyki sprawiają, że niedodmowa część płuca zmniejsza się, powierzchnie niedodmowych fragmentów, jeżeli zrosty opłucnej nie zmieniają kierunku wciągnięcia, stają się wklęsłe. Stwierdzenie, który subsegment, segment lub płat jest objęty medodmą, jest możliwe bez wykonywania bronchogramu na podstawie analizy przebiegu naczyń. Zamknięcie drobnych oskrzeli powoduje powstanie w dolnych płatach płuc poziomych płytek niedodmy. Niedrożność oskrzela biegnącego ku dołowi powoduje pojawienie się pionowo ułożonych płytek niedodmy. Małe ogniska niedodmy pęcherzykowej są radiologicznie nie do odróżnienia od innych procesów toczących się w pęcherzykach płucnych. Tkanka śródmiąższowa składa się z części śródzrazikowej, z przegrodami miedzypęeherzykowymi i zrębem otaczającym oskrzeliki i małe naczynia, oraz z części głównie pozazrazikowej, tj. okołooskrzelowe j, okołonaczyniowej, położonej przywnękowo i podopłucnowo tkanki łącznej, a także przegród międzypłacikowych. W niektórych śródmiąższowych schorzeniach płuc zmiany radiologiczne są objawem późnym. Przegrody międzypłacikowe, jeżeli ulegną pogrubieniu w następstwie zastoju chłonki, obrzęku, zapalenia, zwłóknienia lub nacieku nowotworowego, przybierają obraz linii Kerleya ABC.