Ustne szmery
Ustne szmery dodatkowe przy uważnym słuchaniu słyszy się gołym uchem. Świadczą one o zalewaniu dużych oskrzeli i tchawicy płynem lub śluzem. Są one obecne w obrzęku płuc, a także przy zaleganiu znacznej ilości śluzu lub wydatnym krwiopluciu, dalej u ciężko chorych i u osób z zaburzeniami połykania, które aspirują pożywienie lub zwymiotowaną treść żołądkową. Dodatkowe szmery oddechowe oskrzelowe, w zależności od czasu ich powstawania w cyklu oddechowym, dzieli się na wdechowe i wydechowe. Szmery dodatkowe oskrzelowe wdechowe określa się jako rzężenia wilgotne. Są to drgania w formie drobno, średnio i grubobańkowych rzężeń. Dawniej uważano, że powstają one w oskrzelu podczas przechodzenia pęcherzyka powietrza przez wydzielinę. Według nowszych opinii jest to rodzaj „rninieksplozji", powstających przy wdechowym otwieraniu się zamkniętych uprzednio dróg oddechowych. Nath i Capel wykazali, że czasowe występowanie wilgotnych rzężeń jest klinicznym dowodem toczącego się w płucach procesu chorobowego. Rzężenia wilgotne na początku wdechu wskazują na obturacyjny charakter choroby (dychawica oskrzelowa, przewlekłe zapalenie oskrzeli, rozedma płuc). Są one grubobańkowe i przewodzone w kierunku jamy ustnej, czyli miejscem ich powstawania są najwyraźniej duże oskrzela. Rzężenia wilgotne słyszalne pod koniec wdechu występują w ograniczających schorzeniach płuc. Są to rzężenia drobnobańkowe, umiejscowione w obwodowych częściach płuc i nie są przewodzone w kierunku jamy ustnej.