Szmer skrzelowy
Jako oskrzelowy określa się szmer,, który wysłuchuje się w prawidłowych warunkach nad tchawicą i od tyłu między łopatkami. Jeżeli szmer tego typu wysłuchuje się nad obwodowymi częściami płuc, dowodzi to jego patologicznego charakteru. Szmer oskrzelowy świadczy o drożności drzewa oskrzelowego i bezpowietrzności większego obszaru tkanki płucnej. Szmer oskrzelowy występuje w naciekach płucnych pochodzenia zapalnego, ziarniczego i nowotworowego oraz w zawałach płuca. Płuco uciśnięte może być również powodem powstania szmeru oskrzelowego, ale jednocześnie jest to szmer osłabiony. Odmianą oskrzelowego jest szmer oddechowy dzbanowy, który powstaje przy połączeniu oskrzela z większą jamą, np. jamą gruźliczą lub w odmie opłucnowej z przetoką wewnętrzną. Powstające podczas mówienia wibracje krtani, przewiedzione przez drzewo oskrzelowe i płuca na powierzchnię klatki piersiowej, powodują powstanie szmeru głosowego. Jeżeli polecić pacjentowi wypowiedzenie szeptem paru słów, wówczas, w prawidłowych warunkach, słyszy się nad obwodowymi obszarami płuc sam głos, ale nie rozumie wymawianych słów. Przy zagęszczeniu tkanki płucnej (naciek zapalny) słyszy się wymawiane słowa głośniej i wyraźniej. Wśród szmerów dodatkowych wyróżnia się ustne, oskrzelowe i opłucnowe. Są one zawsze objawem patologicznym i nie są artefaktami.