Rzezenia
W niemieckim obszarze językowym dzieli sią wilgotne rzężenia na „dźwięczne" i „niedźwięczne". Różnica jest trudna do opisania. Rzężenia dźwięczne słyszy się tak, jak gdyby powstawały tuż przy uchu. Dlatego lepiej byłoby je nazywać bliskimi ucha, a przeciwne — oddalonymi od ucha. Wilgotne rzężenia niedźwięczne występują ze szmerem pęcherzykowym w procesach nie naciekających miąższu płuc, dźwięczne razem ze szmerem oskrzelowym w naciekach płucnych. Szmery dodatkowe oskrzelowe wydechowe zwane są suchymi. Są to jakościowo różnego rodzaju wibracje, występujące prawdopodobnie w następstwie częściowego zwężenia większych oskrzeli. Trwają one dłużej i pokrywają szmer oddechowy. Trzaski, mruki, furczenia, o niskiej częstotliwości, są częstym, nieszkodliwym objawem spotykanym w zapaleniu oskrzeli większego kalibru. Szmery takie są bardzo zwiewne i niekiedy znikają po kaszlu. Gwizdy i świsty, o wysokiej częstotliwości, mają większe znaczenie kliniczne. Wskazują na zwężenie małych oskrzeli i oskrzelików. Są one stałe, trwają zwykle dłużej i mogą całkowicie zagłuszyć szmer oddechowy. Ich intensywność jest odwrotnie proporcjonalna do stopnia zwężenia oskrzeli.