Osluchiwanie
Rozróżnia się szmery oddechowe, głosowe, dodatkowe i przygodne. Klasyfikacja szmerów płucnych jest z przyczyn metodycznych ciągle niezadowalająca. Odnosi się wrażenie, że każdy kraj, a nawet każdy lekarz ma swój własny system. Wynika to z trudności obiektywnego zarejestrowania, porównywania i definicji dźwięków płucnych. Dawno przeprowadzone za pomocą metod graficznych usystematyzowanie zjawisk osłuchowych w sercu nie znalazło zastosowania, jeśli chodzi o zmiany osłuchowe w płucach. W 1977 r. Murphy i wsp. pokazali, że można za pomocą rejestracji w zwolnionym tempie uzyskać odtwarzalne i nadające się do analizy krzywe oddechowe. Jednakże metoda ta wymaga pamięci elektronicznej i dotychczas nie została jeszcze sprawdzona. Podczas osłuchiwania oceniamy intensywność i jakość szmeru oddechowego oraz czas trwania wdechu i wydechu. Prawidłowy szmer oddechowy wysłuchiwany nad obwodowymi częściami płuc nosi nazwę szmeru pęcherzykowego. Jest on następstwem wibracji powstających podczas oddychania w krtani i w drzewie tchawiczooskrzelowym, przewodzonych na powierzchnię klatki piersiowej. Prawidłowy szmer oddechowy jest najwyraźniejszy u podstawy płuc i w swojej części trwającej od połowy wdechu do początkowej części wydechu. Część wdechowa jest głośniejsza i nieco dłuższa od wydechowej. Zaostrzenie szmeru pęcherzykowego zależy od ogólnej lub miejscowej hiperwentylacji. Jeżeli objaw ten występuje na ograniczonej przestrzeni, oznacza to hiperwentylację zastępczą w otoczeniu nacieku lub niedodmy.