Kliniczne metody pomiarowe
Ocenę ruchomości klatki piersiowej uzyskuje się, mierząc jej obwód na wysokości sutków podczas wdechu i wydechu. Jako badanie czynnościowe pomiar taki ma niewielkie znaczenie. Różnica pomiędzy obu pomiarami wynosi u zdrowego człowieka 5—8 cm. Ogólną próbą dla oceny wielkości rezerwy wentylacyjnej jest określenie czasu trwania bezdechu po trzech nasilonych oddechach. O sile wydechu świadczyć może zgaszenie palącej sią zapałki lub świecy. Jest to próba służąca wczesnemu rozpoznaniu obturacyjnych zaburzeń oddechowych. Zdrowy mężczyzna powinien zgasić świecę z odległości 1,5 m, kobieta z odległości l m. Klatkę piersiową obmacuje się powierzchniami obu dłoni, w symetrycznych miejscach. Stanowi to uzupełnienie odniesionego w czasie oglądania wrażenia symetrii i ruchomości klatki piersiowej. Jednocześnie ocenia się temperaturę, wilgotność, jędrność i ew. obrzęk skóry. Sprawdza się też obecność patologicznych oporów, miejsc wrażliwych na ucisk i trzeszczeń. Drżenie głosowe można badać opuszkami palców lub powierzchnią dłoni. W płucach prawidłowych jest ono słabo wyczuwalne. Wzmożenie drżenia głosowego stwierdza się przy naciekach płucnych, szczególnie położonych blisko opłucnej. Osłabienie drżenia może świadczyć o zrostach opłucnowych, płynie w opłucnej, odmie, częściowej niedodmie; brak drżenia — o niedrożności głównego oskrzela i całkowitej niedodmie płuca.